बाबा

बाबा

खरच बाबा म्हणजे घराचा पाया

ज्यांच्या मनात साठलेली असते आई एवढीच माया

प्रतेकजण सारखा कसा राहील

जो तो आपापले प्रेम व्यक्तच कसे करील

सगळे सारखे असता वेगळेपण कसे राहील

म्हणून तर देवाने सर्वांना वेगवेगळ्या साच्यात बनविल

बाबा प्रत्येक गोष्ट सांगत नसतात

ते सतत आपल्या कामात असतात

त्यांच म्हणन की   सगळ्या गोष्टी बोलायच्या नसतात 

म्हणून तर काही वाईट वाटल की  ते फक्त शांत बसून राहतात

सतत असते त्यांना घराची काळजी

गुंतलेले असतात जमा करण्यात जन्माची पुंजी

कधी लक्षही देत नाहीत की त्यांची कपडे होतायत खूजी

नेहमी हसत मुखाणे प्रत्येकाच्या कामाल होतात राजी

कठोर, कर्तृत्वं, दयाळू असतात ते बाबाच

अन् संकटात आपल्याला आठवतात ते बाबाच

प्रत्येक अडचण स्वत:ची समजुण धावतात ते बाबच

म्हणून तर आपल्या कुटुंबाचा भक्कम आधार हे बाबाच

               - कविता लिहिलेला दिनांक: 07 जूलै 2009 [वय वर्षे-19]

तुम्हारा साथ

तुम्हारा साथ

आज के इस खास दिन कुछ कहना चाहती हू तुमसे

क्योंकि इसी दिन हम जुड़ गये थे दिल से

पहेली नज़र मे ही लगा था की तुमही हो मेरे साथी

और आज मै यही कहूँगी की तुमही हो मेरे महारथी

लगता नही की इतने दीनो से हम साथ है

क्योंकी आज भी तुममे वही पहेली वाली महेक है

तुम्हे अंदाज़ा भी नही की हम तुमपे कितना मरते है

ज़रूरत पड़े तो तुमपे जान छिड़कने के लिए भी तयार है

जी करता है की हरपल  तुम्हारे साथ रहू

और दुनिया के सारे सुख तुमपे निछावर करु

मूज़े तुमसे कुछ भी शीकायत नही

क्योंकि ऐसा कुछ भी नही जो तुमने मुझे दिया नही

 अब जिंदगी मे मुझे और कुछ नई चाहिए

 बस यूँही हर पल मेरे साथ रहिए

                             कविता लिहिलेला दिनांक - २९-०१-२०१६

                                                        [एका मैत्रीणीसाथी तिच्यालग्नाच्या वाढदिवसाला म्हनून लिहुन   दिलेली ]

पाऊस

पाऊस

तुला माहितीये लहानपणी फिरायला जाताना तू वाटायचास नकोसा

पण पुन्हा कळाल तूच तर देतोस जगाला दिलासा

तुझ्याविना फूल नाही पान नाही काहीच नाही

तू पहिल्यांदा येतोस तेव्हा अंगाची करतोस लाही लाही

पण पुन्हा देतोस शेतकर्यांच्या यशाची ग्वाही

त्यामुळेच तर त्यांच्या घरी सुख-सम्रुधि वाही

कधी कधी अपेक्षेपेक्षा अधिक पडतोस अफाट

मग शेतातली सगळी पिके करतोस सपाट

कधी कधी जून जूलै पर्यंत पाहायला लावतोस वाट

आणि जमीन अगदी होते कोरडी फकाट

तुझमुळे सगळी रस्ते भरतात तुडुंब

पण आमच्या पोटात मात्र फुटतो आटम बॉम्ब

कारण त्यामुळे शाळेत जायची होते बॉम्बाबोंब

म्हणून तर म्हणते ना तू ये आता ताबडतोब

तू कधी काय घेऊन  येशील सांगता येत नाही

कधी सुख तर कधी दु:ख पण रिकामी हाती येणार नाही

हेच तुझे वेशिष्ट्य हो की नाही

आता सगळे तुझी वाट पाहतात मग सांग तू येणार का नाही

                         - कविता लिहिलेला दिनांक: 07 जूलै 2007 [वय वर्षे-१७]

स्वप्न माझ

स्वप्न माझ 

अजूनही अस वाटत की स्वप्नात आहे मी

जेव्हा स्वत:ला पाहते आरश्यात मी

वाटल नव्हत कधी की तू होशील माझा

अन्  बहरेल संसार तुझा मझा

आज वर्ष पूर्ण झालाय आपल्या लग्नाला

पण  भासते असे की तू कालच तर भेटला मला 

तू नेहमी आपल्याबाबतीत होतास सकारात्मक

पण माझी आपली सतत कॅसेट नकारात्मक

शेवटी मी हारले आणि आपण जिंकलो

सगळ मागे सोडून आपण पुढे निघालो

स्वप्न पूर्ण झाल माझ तूझ्या हातून लाईसन्स घालायच

आणि तुझी बायको म्हणून घेऊन जगभर मिरवण्याच

देव असेल तर आज एकच मागन माझ

की प्रत्येक जन्मी हेच खूळ होऊ दे माझ 

                                                         कविता लिहिलेला दिनांक - १५-०४-२०१६

                                                        [on occasion of first marriage anniversary]

तुझ बोलन

तुझ बोलन

लोकांशी अगदी नीट वागायच
आपल म्हणून गल्याला पडायाच
आपल्या घरच्यांशी मात्र कसही वागायच
थोड  काही म्हटल म्हणून रुसून बसायच
म्हणून तर म्हणतात शेवटी घरच ते घरचच

भ्रम असतो की लोकांशी नीट वागल की ते नाव घेतात
पण घरच्यांशी कसाही वागा शेवटी ते माफ करतात
एक हे की लोकांकडून भेटतो तो खोट्या प्रेमाचा मारा
आपल्यांकडून भेटतो तो कळकळीच्या प्रेमाचा मारा
शेवटी हाच तर असतो दोघंतला खरा दूरा

दुरून पाहिलेल क्षितिज नेहमी सुंदरच वाटत
तस तर नाही ना वाटत आपल्याला लोकंबाबत
नाही दिसत घरच्यांची तळमळ प्रेम
पण लोकांची दिसती ती खोटी आशा खोटे गम
म्हणून तर म्हणतात दुरून डोंगर साजरच वाटत

आपले सांगतात ती वाटते कीटकीट
मित्र मैत्रिणी लोक सांगतात ते चांगलअसो वा वाईट
वळण बिघडवणार असो वा चुकवणार वाट पण वाटते ती आपली वाट
आणि घरच्यांच चांगल, वाटत खोट नाट
पण शेवटी ज्याची निवड त्यावरूनच ठरते आयुष्याची वाट

                                                          -  कविता लिहिलेला  दिनांक - १३-12-२००६[वय वर्षे-१७]

वेळ

वेळ

प्रथम तुला समजता न कळले तुझे महत्व

फक्त ऐकले होते मी सर्वांकडून तुझ्या जीवनाचे तत्व

सगळे वागतात अगदी तुझ्या नियमाने

जो तो प्रयत्न करतो आपापल्या परीने

जो चुकतो तो विसरतो आपली भाणे

आन् जो पाळतो तो राहतो सन्मानाने

किती  आहेस ग तू नियम.बद्ध

कधीच नसतेस तू बेशुद्ध

तू म्हणजे सगळ्यांचा कटीबंद्ध

खरच तुझ्यामुळे बणलो आम्ही शिस्तबद्ध

तुझ्यामुळे वाढते जीवन जगण्याची तळमळ

असते सतत काहीतरी करून दाखवण्याची मरमर

सादांकडा सर्वांच्या पुढे जाण्याची मरमर

अन् उंच झेंडा झळकवण्याची तळमळ

तू आहेस म्हणून आम्ही आहोत एका बंधनात

नाही तर सगळेच नाचले असते आपापल्या तालात

कुणी कुणाला मानल नसत 

अन् जग झाल असत अगदी अस्ताव्यस्त

 - शरयु पाटील

                              - कविता लिहिली तेव्हाचे वय - १९

माणुसकी

माणुसकी

आज माणुसकी राहलीय का कुणाला

सगळे विचारतात ते फक्त कामाला

हे अस वागण का कशासाठी? कळत नाही मला

अहो मागेपुढे पाहतात साधे बोलण्याला हसण्याला

कधी वाटत दिवसाबरोबर बदल असावाच लागतो का माणुसकीला

अस करून काय मिळत ते माहीत त्याच माणसाला

मैत्री मैत्री राहिली नाही

नात नात राहील नाही

असे सम्बधच आता का हे कळत नाही

आणि यामुळेच माणूस माणूस राहिला नाही

त्याला त्रास होतो ना माग होऊ देत

इथे कुणाच्या कुणाच काय जात

जवळ या जर चालत असेल माझ भात

नाहीतर व्हायच आपापल्या वाटेनी चालत

हा येतो तो येतो नाव ठेवतो एकमेकांना 

पण तुझ्यात बघ तोच .तर तू नाहीस ना

लक्षात ठेव माणसा आपण एकटचे असतो येताना अन् जाताना

त्यामुळेच तर माणुसाकीने वागावे जीवन जगताना   

 - शरयु पाटील

                              - कविता लिहिली तेव्हाचे वय - १९